Donderdag 8 juli 2010
Trots kunnen we melden dat wij en de vouwwagen de eerste nachtelijke regenbui goed door zijn gekomen. Van een echte hoosbui kon je niet spreken, maar het regende wel. Heerlijk, wat verkoeling en wind met het ruisen van de zee op de achtergrond. Het doek van de vouwwagen is erg snel droog na een buitje.
Vandaag was het iets koeler dan de afgelopen dagen, maar nog steeds een heerlijke 22 graden met een koel briesje. We hebben voor het eerst echt genoten van het campingleven en de mooi opgezette vouwwagen. Alles stond helemaal zoals het moest zijn en al onze spullen hadden een goed plekje gevonden. We voelen ons heerlijk op ons gemak, zoals onderstaande foto bewijst:
Het gasstel dat bij de keuken hoort doet zijn werk prima, al is het even wennen dat het vermogen lager is dan ons gasfornuis thuis. Niet erg, want we hebben toch geen haast. Onze kleine meid zit nogal graag aan knopjes, maar door de thermische beveiliging kan zij zelf niet het gas aandraaien. Een veilig gevoel! Het fornuisje is makkelijk schoon te houden.
Vrijdag 9 juli 2010
Vanavond arriveren onze vrienden Michiel en Debby met hun zoontje Bram. Omdat zowel Michiel als Bram ziek zijn geweest de afgelopen nacht, zijn ze wat later vertrokken dan gepland. Hierdoor kunnen wij nog even bekijken of alles gereed is voor kamperen met vier volwassenen en twee kinderen. Voor het gemak hebben we onze tassen allemaal op het logeerbed gezet, maar als dit bed straks gebruikt wordt moet het leeggemaakt worden. Dan blijkt dat al onze tassen met gemak onder het grote bed passen. Ook blijkt dat het deksel niet helemaal waterpas staat, maarja... die waterpas was gepikt volgens Martijn, dus nu hebben we een probleem. Terwijl Diane opruimt (en Martijn zich druk maakt over die verrekte waterpas), stuit Diane ineens op iets van metaal achter het muskietennet van het logeerbed... En ja hoor... Daar is 'ie dan, de waterpas! Het logeerbed is snel waterpas gesteld en dat betekent dat een aantal haringen even opnieuw in de grond moet worden geslagen, omdat de tent een beetje slap is komen te hangen. Dit is met de eerder deze week opgedane ervaringen met een aantal minuten gefixt. Al doende leert men!
Rond half zeven zijn Michiel, Debby en Bram er dan, moe van de reis en nog niet helemaal in orde. We kunnen meteen aan tafel om te eten en 's avonds maken we het niet al te laat. We zijn benieuwd hoe we zullen slapen.
Zaterdag 10 juli 2010
Wat een nacht hebben we achter de rug... Bram werd wakker omdat hij moest spugen en pijn in zijn buik had. Vervolgens werd Isabel een aantal uur later wakker omdat ze toch nog een fles wilde en moesten we allemaal achter elkaar naar het toilet. De toiletgebouwen zijn toch wel een stukje lopen en dat is 's nachts ietsje minder handig. Misschien was een toiletemmertje handig geweest.
's Ochtends zitten we allemaal met een beetje kleine oogjes aan het ontbijt: stokbrood met hele sterke koffie.
Wij vieren blijken tussendoor wel goed geslapen te hebben, al moesten we allemaal wel even wennen aan het feit dat de vouwwagen beweegt als je je omdraait. Toch zijn de matrassen door ons allevier goedgekeurd.
Ons plan was aanvankelijk om de beide campingbedjes van de kinderen in de gastencabine te zetten. Toen er eenmaal een bedje stond bleek het veel te krap voor een tweede bedje. Van de buitenkant lijkt het gastententje groter dan aan de binnenkant. Gelukkig is er in de voortent wel genoeg ruimte om nog een campingbedje te zetten, dus het probleem is snel opgelost. 's Avonds zitten we toch onder de luifel, dus zo hebben de kinderen geen last van ons als ze slapen.
In de middag hebben we lekker op het strand in het zand gespeeld. Daar komt bij eb een mooi poeltje met heerlijk door de zon verwarmd water. Precies geschikt voor kleine kinderen en niet al te ver lopen.
's Avonds rond de schemering gaan Martijn en Michiel op pad om wat van de omgeving te bekijken. We zijn hier met name neergestreken vanwege de vele oorlogsmonumenten. Niet ver van de camping bevindt zich een Duits bunkercomplex. Waar beide heren echter tijdens de wandeling achter kwamen, was dat het er wel erg drukbezocht was die avond. Nadat ze op een bunker waren geklommen om van het uitzicht te genieten, bleek dat ze bekeken werden door allemaal heren. Het complex en de omliggende natuur werd gebruikt als homo-ontmoetingsplek... Dit bezoekje was dus van heel korte duur!
